Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Ζηζελ και Νικος



Η στιγμή ξυπνά κάθε ανάμνηση παλιά


Σαν μια χαμένη σκιά στο πουθενά

Σαν την ίδια την δικιά σου σκιά

Που δεν την αποχωρίζεσαι ποτέ πια

Από την μέρα που γεννιέσαι και χάνεσαι ξανά

Το κισμέτ του που δεν θα ζβηση πια

Γιατί η ζωή ξεκινά και σταματά σαν τον άνεμο

Που έρχεται και μετά ούτε φίλο δεν κουνά



Γιατί η γη και η ζωή ποτέ δεν σταματά

Έρχεται και χάνετε και γεννιέται ξανά

Σαν την μύρα που δεν ζβηνη

Δεν αλλάζει γιατί το κισμέτ είναι κατή ανεξήγητο πια

Απο την μια φορά που νιώθει η καρδιά και μετά

Ζεις σε δικά σου ξεχωριστά κομμάτια

Παλιά καινούργια που σου σημαδεύουν την καρδιά

Γιατί η ζωή ποτέ δεν σταματά σαν την σάρκα που πονά και αναζητά

Ακόμα και όταν ο θεός σου μιλά για το μετά

Για αυτό που ελάχιστη βρίσκουν η ζουν με την ψευδαίσθηση που αναζητάν

Την κάθε σκιά που έρχεται και χάνετε

Στην ζωή που κιλά σαν ένα φίλο που το στέλνει

Ο άνεμος μακριά και αυτό σαπίζει

Και χάνετε ξανά σαν την ζωή που γεννά και χάνετε ξανά



Υποκλίνεται ένας ………………………….μετάλλαξη πια …………

Pigkouinos τώρα πια ……..?

Zaxir35@yahoo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: