Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

αμην

Κομμάτια του κόσμου νέκρα σαν μια αρρώστια Που απλώνεται και σκορπά τον θάνατο ξανά Σαν τους ανθρώπους να σωριάζονται σορό ξανά Από την αλαζονεία του χρήματος που κυβερνά Που χάνετε σε ταφόπλακες που γράφουν τα μνήματα πια Και μετά κορμιά να παραπατάν να ταπεινώνονται Και να χάνονται ξανά σε δικά τους όνειρα Που ποτίζουν τα κορμιά και χάνονται Λιώνουν και μετά μνήματα Ξεχασμένα χορταριασμένα τώρα πια ξεχασμένα Από αυτούς που τους γέλαγαν παλιά Γιατί η άνθρωποι ξεχνούν και μετά αναζητάν Την αμαρτία που φωλιάζει στην ζωή τους ξανά Αμήν.......... Από έναν αγράμματο μοναχικό

Δεν υπάρχουν σχόλια: